حالا وقت تربیتِ «معلم سیاسی» است
مکتب وطن- جامع:
«یک معلم برای یک دانشآموز»؛ این واحد شمارشی بهظاهر پرهزینه در چرتکهی تخصیص منابع انسانی است که پس از انقلاب اسلامی و با تکیه بر حق آموزش، امروز به تصویری آشنا بدل شده است. دیگر کسی از دیدن یک معلم برای تنها یک دانشآموز متعجب نمیشود؛ چرا که این تصویر اکنون یک عمومیت اجتماعی یافته است.
حالا که در کوران روزهای دفاع در جنگ تحمیلی سوم ایستادهایم، اینهمانیِ یک معلم برای یک دانشآموز، پیامهایی فراتر از تصورات و معناسازیهای پرطمطراقِ اخلاقی دارد. این تصویر، از یک فلسفهی سیاسی در جهانبینی انقلاب اسلامی نسبت به امر آموزش خبر میدهد. معلم در اندیشهی سیاسی اسلام، انسانی «عازم»، «ارادهورز» و دارای حرکت سیاسی است؛ درست مانند همین معلمِ روستای کمرِدوغ که در روزهای آموزش مجازی، مسافتی طولانی را برای رسیدن به دانشآموزش طی میکند؛ آن هم بدون بخشنامهای که نه تنها ابلاغ نشد، بلکه حکم میکرد: «هیچ مدرسهای حق بازگشایی ندارد». اما این معلم جوان، نهاد مدرسه را فراتر از سقف یک کانکس، در دل کوهستان معنایی دوباره کرد.
امروز بیش از همیشه، ضرورت حضور معلم سیاسی در فردای پس از جنگ تثبیت شده است؛ ضرورتی که تحقق آن متوجه فرآیند تربیتمعلم در دانشگاه فرهنگیان است. تجربهی سالهای گذشته در این دانشگاه سیاسی و ایدهمحور، نیازمند بازخوانی اساسی با محوریت و تعیینکنندگی امر سیاسی در کلیت ساختار تربیتمعلم است و نباید به حضور چند سرفصل سیاسی در برنامهی درسی پساجنگ این دانشگاه محدود شود.
