شــهید حسین بابری؛ پیشقراول احیای «اندیشه سیاسی» در زیست معلمی
#مکتب_وطن- جامع:
پژمانی که در «حسین» شکوفا شد؛ امروز نامش در کنار ۶۷ شهید جنگ تحمیلی سوم، پژواک میشود. شهید حسین بابری، امروز پیشقراول احیای اندیشه سیاسی در زیست یک معلم است. زندگی در روستایی کوچک، او را هرگز از زندگی در لوای اسلام سیاسی و عادتوارگی به مشی سیاسیواجتماعیاش عقب نراند. کلاس درس او که در غایت استکبارستیزی بود و مقاومتش در لحظات پایانی یک جنایت تروریستی علیه ملت ایران، او را اینگونه به قلهی زیست «معلم سیاسی» رساند.
«۵ شهید معلم در جنگ ۱۲ روزه، ۲ شهید معلم در شبهکودتای دی ماه، ۶۷ شهید معلم و ۲۷۹ شهید دانشآموز جنگ تحمیلی سوم»؛ عددهایی که گرچه جامعه آموزش و پرورش از تعددشان غمگسار، اما توأمان مفتخر است. این آمار، پیامی مهم را به گیرندگانش در مجموعه تعلیم و تربیت مخابره میکند: حالا آموزشوپرورش بیش از دیگر نهادهای عمومی، جان فدای ایران اسلامی کرده است. شهیدی در تراز حسین بابری، «معلمی به مثابه انسانی مصلح و در حرکت» را یادآوری میکند که به نیازهای ملی و دینی آگاه است.
بازگشت امر سیاسی به مدرسه، ایستادگی در برابر سیاستزداییهایی که در دهههای اخیر از مدرسه و دانشآموز ایرانی شد و بازگشت هویت سیاسی به معلمان و دانشآموزان در جهت تنظیمگری آموزشوپرورش برای استقرار عدالت اجتماعی، تنها بخشی از فرصتهای پساجنگی است که از مسیر بازخوانی زیست معلمان شهیدی چون حسین بابری حاصل میشود.
همسر شهید بابری میگوید: «حسین پیشنهادهای کاری زیادی در شهر داشت، اما برایش تربیت بچههای روستا مهم بود و باور داشت اگر یک نفر درست تربیت شود، نسلی ساخته میشود.» این یعنی حسین متعلق به مکتبی است که مشی سیاسی و ابتنای تربیت نسل را نقش جان کرده و بر هر چیز غیر از آن «نه» گفته است. او اندیشهی سیاسی را به مثابه بستری برای زیستن برگزیده بود؛ اندیشهای که همزمانی اقتصاد، سیاست و فرهنگ را جدای از تربیت نمیدانست و فهمی عمیق از انسان سیاسی داشت.
تربیت معلمانی اینچنین و شاگردانی که خود را بخشی از امر ملی و مؤثر در حرکت عمومی و نخبگانی کشور بدانند، نیازمند بازتعریف، اصلاح و تغییرات اساسی در سیاستگذاریهای ساختار نهادی دستگاه تعلیم و تربیت است. موقعیتهای تاریخی (از جمله جنگ) همواره فرصتی برای بازسازی و بازگشت به سرمایههای فرهنگی و اجتماعی را به کشورها اهدا کردهاند. جنگی اینچنین علیه تمامیت ارضی ایران اسلامی که با یکی از بزرگترین جنایتهای قرن حاضر علیه کودکان و آموزش همراه شد، فرصتی است که تعیینکنندگی امر سیاسی را در جهت اعتلای کشور و بازسازی بسترهای رشددهنده و مقوم معلم و دانشآموز سیاسی، ضروری میسازد.
